Niğde'den

Evimden karlı dağlar görünür Niğde'deBaktıkça hüzünlenir, efkarlanırımSığmaz bu dağlara kaderim, sığmazDayanılır dert değil bu Tanrım

Niğde bir taş yığını, toprak yığınıBir gök var burada denize benzerBen denizlerin aşığı adamBana uzak denizler

Evimizin önünde pazar kurulur her haftaBen ecelle can pazarlığındayımGünlerimi aydınlatan güneş değilKaranlık gecelerin en karanlığındayım

Gönlümde eser rüzgarları Niğde'ninBir gariplik çöker üstüme her akşamDüşündükçe ağlamak gelir içimdenAğlayamam

Penceremden kimsesiz mezarlar görünürVe karşıda ağaçlar içinden tren yolu geçerSahillere, sahillere doğru trenlerDolu dopdolu geçer

Velhasıl bir garip adamım ki Niğde'deÖmrümüm otuzuncu, evimin beşinci katındayımSormayın günlerimin nasıl geçtiğiniBaşka sefere anlatayım