İnsan Bir Kere Ölür

Her bulunduğum yerde yitiriyorum seniYanıbaşımda öldüğün oluyor kimi günYa da ben ölüyorum sessizce gözlerindeBir yaprak kımıldıyor hafiftenBu sessizlik bir kasırga başlangıcıKükremeye hazırlanışı denizinBu, aslanların sarı, vahşi gözlerindeki ölüm parıltısıBu bir yerde erimekApansız yok olmak belki deVe sonra susmak, susmak yüzyıllar boyuBeni unuttuğun bir uzak çizgide

Tuvale sürdüğüm boya değil artıkKırmızı kan rengidir gözleriminEn karadan daha kara yokOysa en beyazdın sen gecelerimdeO bana en yakın renkti tüy gibiBuram buram sıcaklığını çizerdim duvarlaraKokun bir tuhaftı çocuksuSonra katmerli bir gül gibiydi baygınGecenin en koyulaştığı o yerdeDüşerdi ellerime darmadağın.

Öten bir ishak kuşudur şimdiHaber getirir ölümlerden, dinleYaşamak bir manga asker karşımdaAteş etmeyin diyorumBir diyeceğim varGözlerimi bağlamayınSon defa görmek istiyorum insanıGöğü, güneşi, denizleriVe bu son ölümün olsun diyorumBir daha öldürmeyin beni.

Kibritim ıslakSigaram yanmıyorNe olur bir ateş verinBu ilk aldanışım değilBu ilk sönüşü değil umutlarımınBen bu denizin son kıyısıyım.

Bir cam kırıldı uzaktaTa uzakta, içimde bir cam kırıldıBütün şiirlerim anlamsız şimdiResimler renksiz, şarkılar ruhsuzHiç bir şey artık avutamaz beniBakın, bir çağ devriliyor içimde sersefilSon şair de kırdı son kelemini

İlk meşaleyi kim yaktı bu karanlıktaKimdi aydınlatan benim zindan gözlerimiSevilmek miO son artığı en ilkel çağlarınBir mağara duvarındaki en eski resimYa sevmekHiç sönmeden bir ömür boyuO en güzel huy benimsediğimYıkıldıkça tutunduğum dal bu boşluktaO en insancıl gerçeğim benim

Ben hep böyle yüzyıllar boyu sevdimÇağlar boyuKopkoyu bir geceydi yaşadığım sevinceEllerimi arardım, bulamazdım çoğu günBir saklayan vardı beniBir tutan vardıSana yaklaşamazdımAnlayamadığım korkular vardı içimdeHep böyle seninle sensiz kalırdım benBir kıvılcım sönerkenBir yanardağ patlardı içimde.

Ko şimdi ben yalnız öleyimVur ellerimi ekmeğimi alTiksinir beni kim görse sensizUtanır yalnızlığım bana baktıkçaAynalar mıHani nerdelerKimbilir kaç yüzyıl oldu kendimi görmeyeliAdım mı neydiBesbelli unutmuşumHadi vurHadi öldürKurtar beni ezilmekten çürümektenHadi gel, açtım kollarımıBir zamanÖlmeye vaktim mi vardı seni sevmekten

Sen büyüyen bir sessizliktin içimdeBeni ben eden en duru ırmaktınEn güzeliydin mozaiklerinSeninle maviydi gökyüzümÇiçeklerim sende yeşerirdiSen bambaşka bir evren yaratırdınSularımdan güneşimden rüzgarımdanBak! Nasıl da her şey değişiverdi apansızŞimdi bu karanlıklarda yapayalnızMavi mavi bir resim ağlar duvarlarımdan

Ben bir tohumumAl beni toprağa ek yenidenNeredesin hani ne oldunAntik bir kadın başı mıydınYoksa bir deniz miydin eskidenYosunların kurudu mu öldü mü balıklarınHani bir Nefertiti yaşamıştı eski Mısır'daYoksa o muydun senHadi, anlat bana neydinBelki de uzak belirsiz bir noktaydın senÖyküme girmeseydin

İnsan bir kere ölürHer gün ölen umutlarımızdır içimizdekiParamparça olmuş sevgilerdirHer aldanışYeni bir aldanışa hazırlar biziZamanla renkler değişirDonuklaşır anılarSilinir usumuzdanGüzel olan ne varsaGörür içindeki bütün hayallerin öldüğünüİnsan yaşarsa.Ve bir gün insan da ölürÇimen gibi yaprak gibiSarsılır yeryüzü yerindenDevrilen koca bir ağaçtır sankiDurur atışları yorgun kalbimizinEl, ayak kesilirGöz ölür, dudak ölür, kan ölürSusar ta içimizdeYıllardır çalan çalgıBütün teller ses vermez olurAcılar dinerVe bir gün biter bu çirkin oyunPerde iner...