Hatırlama

Ne zaman elime bir kalem alsamSana seslenmek geliyor içimdenGüzelliğini hatırlıyorum bir yaz günüYine gemiler geçiyor uzaklardanBiz yosun kokulu rıhtımlarda el eleŞehirlerden İstanbul,aylardan temmuzNe zaman elime bir kalem alsamGeçmişi seninle yeniden yasıyoruz

Ne zaman elime bir kitap alsamHep seni okuyorum inanır mısınİstiyorum seni anlatmalı bütün romanlarSevilen kadın hep sen olmalısın.Ne zaman elime bir kibrit alsamYine İstanbul’u yakmak geçiyor aklımdanBu sensiz sokakları, bu evleriBu plajları bu denizleriSensiz kaldığım bu şehri tüm yakasim geliyorYine alev bir İstanbul düşünüyorumVe çaresiz yaktığım bütün sigaralarınDumanlarında seni görüyorum.Ne zaman elime bir fırça alsamYüzünü çiziyorum kapılara,duvarlaraBir hatırlıyorum butun hatlarınıGözlerini dudaklarını saclarınıBaktığım her yere gölgen düşüyorDokunduğum herselde senin sıcaklığınSonra dağlar, denizler giriyor aramızaGitgide buyuyor uzaklığın

Ne zaman elime bir kadeh alsamDelicesine sarhoş olmak istiyorumİçkiler seni hatırlatıyor yineKırıyorum birbiri ardınca kadehleriArtık hiç birsek kar etmez biliyorumNe dost, ne içki, ne aşk, ne kadınGözlerimde yıllardır essiz olanDeğişmeyen bir sen varsın

Ne zaman elime bir ayna alsamGözlerimden korkuyorum, bakışlarımdanBu seni unutamayan benden korkuyorumUçurum çizgiler, kara gölgelerBir sonun belirtileri yüzümde yer yerKarşımdaki yüz sefil bir akşamHep sana sesleniyorum duyuyor musunNe zaman elime bir kağıt alsam.