En Eski Yalnızlığımdır Aşk Benim

En eski yalnızlığımdır aşk benimGitgide büyüyen karanlıklarlaNe zaman sevdiysem kavruldu tenimBir ateşin açtığı yanıklarla

Sabahı olmazdı çok gecelerinAlır, götürürlerdi beni onlarÖptüğüm elleriyle, korkunç derinBir uçurumun kenarına kadar.

Sonra bırakır giderlerdi, üzgünBakardım sessizce arkalarındanSonra umutsuzluk, gözyaşı ve kan.

Bütün umutlarım biterdi bir günBir gecenin orsatında kalırdımTek başıma ben, ben ve yalnızlığım.