Böyledir Akşamları İstanbul'un

Böyledir akşamları İstanbul'unBir efkâr basar içini çoğu zamanÇaresizliğin, yalnızlığın aklına gelirHatıralar kayar gider avuçlarından

İçinde mevsimler değişir, aynalar kırılırUzaklarda bir çocuk ağlar durmadanEvler, apartmanlar üstüne yıkılırNereye baksan o eski deniz, o köhne liman

Ansızın bir vapur düdüğü yırtar geceyiBaşını alıp gidesin gelir uzaklaraDüşündüğün bir anda öyle sessizce ölmeyiÇekilir sesler, değişir manzara

Kapandı sanırken o eski yaraBir sızı başlar içinde, en derindenBir bulut gelir, çöker üstüne kapkaraİki damla yaş süzülür kirpiklerinden

Bir meyhane köşesinde ararsın teselliyiSaatler geçip gider, kadehler boşalırDüşersin yollara canından bezmişBaşında bir ağrı, içinde kahır

Şekiller bozulur, renkler kararırSolar ümitlerin, batan günle birlikteBöyledir akşamları İstanbul'unEriyip gidersin o koyu mavilikte