Bir Gün Anlarsın

Uykuların kaçar geceleriBir türlü sabah olmayı bilmezDikilir gözlerin tavanda bir noktayaDeli eden bir uğultudur başlar kulaklarındaNe çarşaf halden anlar, ne yastıkGirmez pencerelerden beklediğin aydınlıkKapanır yatağına çaresizliğine ağlarsınOnun unutamadığın hayaliSigaradan derin bir nefes çekmişcesine dolar içineSevmek ne imiş bir gün anlarsınBir gün anlarsın aslında her şeyin boş olduğunuŞerefin, faziletin, iyiliğin, güzelliğinGün gelir de sesini bir kerecik duymak içinVurursun başını soğuk taş duvarlaraBüyür gitgide incinmişliğin, kırılmışlığınDuyarsınTa derinden acısını çaresiz kalmışlığınSevmek ne imiş bir gün anlarsınBir gün anlarsın ne işe yaradığını ellerininNiçin yaratıldığınıBu iğrenç dünyaya neden geldiğiniUzun uzun seyredersin de aynalarda güzelliğiniBoşuna geçip giden yıllarına yanarsınDolar gözlerin için burkulurSevmek ne imiş bir gün anlarsınBir gün anlarsın tadını sevilen dudaklarınSevilen gözlerin erişilmezliğiniO hiç beklenmeyen saat geldi miDüşer saçların önüne ama bembeyazUzanır gökyüzüne ellerinAma çaresizAma yorgunAma bitkinBir zaman geçmiş günlerin uykusuna dalarsınSonra dizilir birbiri ardınca gerçekler acıSevmek ne imiş bir gün anlarsınBir gün anlarsın hayal kurmayıBeklemeyiÜmit etmeyiBir kirli gömlek gibi çıkarıp atasın gelirBütün vücudunu saran o korkunç geceyiLanet edersin yaşadığınaMaziden ne kalmışsa yırtar atarsınO zaman bir çiçek büyür kabrimde kendiliğinden

Seni sevdiğimi işte o gün anlarsın