Ümit Yaşar Oğuzcan

Bir Çıkmaz Sokakta

Ne kadar donup dolaşsam, yine deHep o çıkmaz sokaktayım çaresizBir umut kırıntısı gözlerimdeYürüyorum durmadan, dalgın, sesiz

Sokak o sokak, bense ben değilimSanki bin yıllar geçmiş aradanBoşlukta bir şeyler arıyor elimBelki de mahşere dek bulunmayan

Yitirdiğim neydi, aradığım neÇöken ne yüreğime kurşun gibiTanrım! ben mi değiştim söyleseneYoksa bende zamanlar mı eskidi

Bir yerlere varmadan, nasıl böyleHiç durmadan akıp gidiyor günlerYaşam diye verdiğin bu mu söyleO mu sırtıma sapladığın hançer

Bir çıkmaz sokağın sonunda, işteSuskun ve tek başına seninleyimFanilikten ölmezliğe geçişteBilmiyorum, söyle bana, ben neyim

Sevdimse; verdiğin yürekle sevdimSen açtın bu ufku karşımda sonsuzYürüdüm bir yolun sonuna geldimYıkık, üzgün ve paramparça onsuz

Ölüm buysa, Tanrım buysa yaşamakSil alnımdan yazdığın bu yazgıyıYa bir yere çıksın artık bu sokakYa da oldur içimdeki Tanrıyı!...