Ayten'in sonu

Ayten'i Markiz pastanesinde vurdularOnu ben vurdumAyten kanlar içinde düştü yereBense ağlıyordum

Şimşek gibi loşluğunda MarkizinBir usturaydı ellerimde parlayanVurdum,ve baktım dağılmış yüzüneDedim;o da güzeldi bir zaman

Onun da gözleri vardı,dudakları vardıMermerler dile gelirdi konuşuncaYa elleri her zaman duygulu,serinBaşım dönerdi ellerini tutunca

Önce bir garson gördü ikimiziSonra yabancı adamlar gördü,kadınlar gördüAyten'i hiç ayıplamadımO anda kim olsa ölürdü

Renkli bir balon gibi sönüverdiKoluna gömleğimin kanı damladıO lekeden başka şimdiAyten'den eser kalmadı

Aldılar götürdüler beniBu cinayetin hesbını sordularDedim:ayten'i ben vurmadımOnu Markiz pastanesinde vurdular.