Ümit Yaşar Oğuzcan

Aşkmıydı O?

Aşk mıydı o, aşkımsı bir şey miydiNeydi çekip kendine, beni bağlayanKanatan dudağımı, tenimi dağlayanElleri ta içimde o dev miydi

Etime bir alev değmişçesineNasıl da yakardı öptüğü zamanBir su gibi akıp gitti avuçlarımdanYorgunum şimdi bin yıl sevmişçesine

Hani o yalnız benim olan gül, kırmızıGözlerimin önünde açılan sonsuz bahçeHani, o var olmalarımız öpüştükçeO delice sürdürmeler yaşantımızı

Hiç doymamak oysa, tene, kokuya, aşkaSarıldıkça güçlenmek, bütünlenmekKudurmuş arzularla zamanı yenmekVe en kuytularda buluşmak korka korka

Kimi gün utanmak otlardan, çimenlerdenKimi gece mıhlamak gölgemizi duvaraVarmak için o sevgiyle açılmış kollaraApansız düşmek yükseklerden bir yerden

Oydu işte alıştığım, özlediğim şimdi deSevgice bir tutku, aşkımsı bir yakınlıkAvunmak... Kırık dökük anılarla artıkKimbilir? o geceler yaşanmadı belki de