Abanoz Sokağı

Kirli çarşaflar ağardı karanlıktanAbanoz sokağında akşam olmaktadırAlçacık sedirlerde üryan kadınlarKötü kadınlar, kederli kadınlarÇaresiz yalnızlıklar içindeSığınmış merhametine kederinKan gibi, irin gibi kadınlar

Ezilmiş bir çiçeğe benzer kalpleriGözbebeklerinde saadetten eser yokBekleşirler gelecek ilk sevgiliyiBu umutla sürüklenir sofalarda ayaklarSahipsiz ayaklar, zavallı ayaklarAyaklar çeker ağırlığını kaldırımlarınSürer ayakların çilesi mezara kadar

Soğuk ürpertileri içinde kimsesizliğinYorgun yatağında bir kadın ağlarGünahkar dudakları kıpkırmızıSürmeli gözlerinde mor mor halkalarBir aksiseda gibi dağılır aynalarda'Biraz aşk, biraz heyecan, biraz ümit'Böylece hayat geçip gider loş odalarda

Solar güneş ışığı çiçekli basmalardaBoyanır efkarlı yüzler ağır ağırKalçaları çürük içinde bir kötü kadınUnutulmuş türküler söyler hafiftenBasık tavanlı odalar aydınlanırAlçacık sedirlerde üryan kadınlarAbanoz sokağında akşam olmaktadır