Ağırlık

yıllar var ki yün örenkadınlar kadar geçmişim kendimdenparkeleri küflenmiş bir evinuçuruma açılan koridorlarındanefesimi tuta tuta ölüyorumvaktin ağrılarını içime çekerek

bağışlanmak için çok geç,bağışlamak içinse erkeniki bayram arasında hayatla yüzleşilmezkendime sakladığım her masum sözbeni yaralar ilk, yani hiç kimsedaha gerçek değil gölgesinden

bundan böyle hiçliğin hükmü sürecekneyi anlamaya çalışsam anlamsızyağmur kirpiktir, deniz kara, çocuk kum saatibir yerlerde taze bir sabah vargünaydın iyi kuşlar,gidip o sabahı beklemem gerek.