Şafağın Demircisi

-I-

demiri yaman çekiçlerdi amcamben kavları ocağa ekerdim

terlerdi ergenliğini şafakkömürler nar koparıp sağılırdı

vişne soyunurdu demirin tavındaboşlukta değişim maviyle tüterdi

köpürürdü maşanın ucuda güneşkörük coştukça/tan kızıllığı solurdu

kusardı demir pasını/sonraben kömürleri yakutla süslerdim

-II-

demiri gözyaşlarıyla silerdi amcamben yalıma havalar yüklerdim/usulca

demir kanayıp içime sinerdiorda/ipince dalbileklerimle koşardım

beynimde şahan yılkıların düşü/sonrayılkılar ah/ah beni düşürüp giderdi

-III-

halk dağlarının ergin demircisigeceyi düğümler/açardı kapıyı tanla

her geçen günden kıvılcım alırdıkyakutlar akıtırdık sürenin birikimine

her seher şafağı göğsünde üretirdiher seher geceyi ergitirdi amcam