Son Ayların Şiiri

Ben sevince yeryüzü arınırYüzüme vurur gölgesiYüreğim aşkla beslenen başaktırAçılırSoymak ister kabuğundan bedeni

Ben ağlayınca serçeler uçarDünya küçülür gözümdeDurur önümde bir hüzün serpintisiYayılırYıkmak ister acıdan kuleleri

Ben gidince öfkem ayaklanırDindiremez onu çocuklar bileKöpürür taşar ama yalnız kalırMorarırYalnızlığın verdiği sessizlikle