Dalgıç

Kendi denizlerimin dalgıcıyım benBir alışkanlığı sürdürür gibiyim belkiSoluğum son aşamalarına geldiGeçtim durdum bilincin dehlizlerinden.

Bahçeler mi yoktu, eski ve yeniŞarkılar mı, anılara benzerGemiler mi yoktu, küsmüş yelkenleriGözümün önünde eriyip gittiler.

Bilirdim çizgen neresiydi, yol neresiDalardım mavilerin güneşle buluştuğu yerdenHevesleri, coşkuları, sevinçleriBen yaratmışım gibi dökerdim içimden.

Ne varsa doğayla aradığım uyumdaÇiçeğe durmuş ağaçlar gibi iyimser...Ve sesinin masalında sevdalı,Bize özgü sözcükler getirdim koynumda.

Kendi denizlerimin dalgıcıyım benBir alışkanlığı sürdürür gibiyim belkiSoluğum son aşamalarına geldi,Gidiyorum içimdeki sesin peşinden.