Jestlerin Ölümü

Kurumuş güller duruyor masada.Kimin aldığını hatırlıyorum dane için aldığını bilemiyorum.

Bir zamanlar – bir zamanlar dediysemçok eski de değil: Birkaç ay öncegül alırdık. Biz. Hepimiz.Her şey için, yerli yersizgül alırdık bir zamanlar.Biz. Hepimiz.

Gülleri de eskittik.

Zaten artık almıyoruz. Gül zamanlarıgeçti. Rüzgar esti. Sert esti. Jestler bitti.Kendimizi kaybettik.Gül verecek kimse de kalmadı.

Bazen şunu diyoruz kendi kendimize:İşte bu bizim hayatımız.Bak işte biz buyuzbunları yaptık.şimdi nerdeyiz?

Ben de şunu diyorum kendime:Jestlerimi harcadım, artık jest kalmadı.Jestlerle hayat sürmüyor.Net olmak lazım.

Zatenkafatasımı görüyorum yüzümdeaynaya baktığımda.

Hiçbir şey eskisi gibi olamaz ki artık!Artık biz. Üsküdar’a da geçmez olduk.

Oysa ki insanların birbirine ihtiyacı var.Yoksa niye toplu halde yaşasınlar.