Hüsn ü Aşk' tan (1)

Ey hame eser senin değildirEy şeb bu seher senin değildir

Envar-ı füyuz-ı Mürşid-i RumAfaka Fürugum etti malum

Kıldı beni tıfl-ı mısra' asaDoğdum doğalı suhanle ber pa

Ben tıfl idim eylemezdim ülfetBulmuştu sözüm temam şöhret

Bi-minnet ü üstad-ı talimSer-name-i tab'ım etti tanzim

Allah Allah zihi inayetNa- baliga hikmet-i belagat

Feyz erdi cenab-ı Mevlevi'denAldım nice ders Mesnevi'den

Güya ki o bahr-ı bi geraneOlmuş hum-ı rengden nişane

Dil hemçü şegaal o bahre düştüHem-cinslerim başıma üştü

Tavus-ı behişte eyledim nazAmma ki yok iktidar- ı pervaz

Boş boşuna ney veş ettim efganBen söyledim oldu şem' giryan

Olmuştu bu sine dik-i hikmetNi'met leb-i gayre oldu kısmet

Sinemde ne aşk var ne tabişEbna- yı zemana bir nümayiş

Müjdemden alındı aşinalarGitti hepisi deyip dualar

Ben kaldım o söz lebimde kaldıKeşt-i murat lenger aldı

Canımda ne suziş-i taleb varGönlümde ne neşe-i tarab var

Bu resme kalır gidersem eyvahTevfikına mazhar ede Allah