Kandırmak İstemem Kendimi

Kandırmak istemem kendi kendimi,Ama sisli yüreğimde hep bir kaygı var.Bilmiyorum niçin bana, O Yesenin reziliBilmiyorum niçin bana, O şarlatan diyorlar.

Ne bir cani ne de bir haydutum ben,Masumları kurşuna da dizmedim, dizdirmedim.Yoldan geçenlere durmadan gülümseyenBir sokak serserisiyim o kadar.

Sabahtan akşama değin gezinmekteyimMoskova yollarında muzip ve mağrur,İnsan sevmeyen başıboş köpekler,Ayak sesimi işitir işitmez durur.

Kardeşçe başını eğip selamlar beni,Karşılaştığım her uyuz beygir.Gönül yoldaşıyım tüm hayvanların.Hastadır, bir şiir yazarım iyileşir.

İstemiyorum kadınların hoşuna gitmek.Ahmakça kaygılarla çarpmamalı bu yürek.Hüznümü boğmak üzre bana katırlarınÖnüne serpilmeye bir avuç arpa gerek.

Bambaşka bir düzenin kanunuyum ben.İnsanlara da dostluk duymam, asiyim.Hazırım en güzel kravatımı hemenBoynuna takmaya şu sersefil köpeğin.

Ancak böyle düzelir, bulurum keyfimi,Dağılır içimde sis, bir güneş doğar.Ve işte bundan bana, O Yesenin reziliVe işte bundan bana, O şarlatan diyorlar.