Anneme Mektup

Anacığım, hâlâ hayatta mısın? Sağım ve selamlar yolluyorum ben.Ve huzur veren ışığı akşamınDökülsün fakir hanen'in üzerinden.Gamlıymışsın anne, öyle yazıyorlar,Tükenmişsin özlemle yitik oğluna,Sıkça görünüyormuşsun, iş bitişi,Pejmürde hırkanla bakarken yoluna.Kalınca alaca karanlıkta yapayalnızKorkunç bir düş görüyormuşsun daima:Meyhanede, sarhoş kavgasında, biriBıçağını saplıyormuş bağrıma.Endişeyle, Anne, yıpratma kalbini,Saçma, gülünç bir düş bu sadece.İçsem de ne bir keş oldum ne caniÖlmem ben, seni görmeden önce.Seviyorum seni her zamanki kadar,Özlüyorum, zihnimdeki şu bir tekDinsin diye kalp ağrım, geç olmadanAlçak damlı fakirhanemize dönmek.Döneceğim, beyaz bezensin dallarParlasın baharla meyva bahçesi.Beni fakat artık seherde uyandırYaptığın gibi sekiz yıl öncesi.İnce düşleri körükleme artık,Kışkırtma gerçekleşmeyecek umudu.Hayatımda çok erken, başıma gelenKayıp ve usanç, talihsizliğim oldu.Dua öğretme bana. Lütfen, anne! Geri dönüş yok, gücün neyse dayan.Tek sensin destek ve avuntu bana,Tek sen, büyülü bir nurla parıldayan.Unut kaygını, lütfen. Böyle dertlenmeHatırım için, tatlım, kendini yıkma.Sırtında pejmürde hırkanla sık sıkLütfen, böyle yol beklemeye çıkma.YESENİNÇeviri: Osman TUĞLU