Temmuz Sokağı'nın uğultusu

ben Menaf; hayatın şaşmaz mağdurubir kez olsun güldüğüm iftiradır.diyesöylüyor türküsünü ceketçilerin.alnındabitkin bir ter soğuk ve nasılsa kavrukbiz yani Gençlik Parkı'nı severiz.sevgilimiztedirgin çıkmıştır mahellenin o bildik solgunluğundandaha çok kışı atlatır yaza boza yürüdüğümüz.diyesöylüyor türküsünü bekârhanlarının.elindeTekel Birası.ve tek sap leylaklaçiziyor güvenilmez bir maviyi burada çalınmış kepler, postallarkürtçe ve Artvin ve Çerkeş, Sivassuyun tonları ve ışığı dinlenmiş lambaların.diyesöylüyor türküsünü hamalların.sırtındaunutulmuş bir şive.Türkçeyi öpüyoryabancı kaldığım bir yerindenbense bütün dillerde söylüyorumemeğin uzun tarihini.ve fakatTemmuz Sokağı'nda işler kesat!