İntihar

mübalağa yorgunum bu ölüm bâzârındagözlerimin akında cesedim ışıldıyoracım dirhem etmezken ağır geldim hayatamünzevi bir gecede direnmek de hayli zor

o halde ne yapmalı- yalnızlık yasaklanmışelim kolum kelepçe her kapıda biri varderken çözüldü büyü - kuşlar çığlık çığlığasesleniyorlar tekmil: bir bahardır intihar

kırık cam paslı bıçak denendi bileğimdealkole batmış kanım süzüldü usul usuldönüp baktım aynaya gözlerimde bir şenlikbenden cazip olamaz şimdi hiç bir istanbul

beşir fuad haklıymış hem sergey yesenin deintihar bir şairi benimseyen tek kundakdamarımı terkeden tutsaklığım belki deo ki rüyalarımı süsleyen kanlı dudak

biri hüznü ilahi biri hüznü sipahiaynı ümmetin tanrım iki bezgin ucu mubir su sessizliğiyle ön cebime damlayanbir tür cinnet mi öksüz- yoksa hikmet burcu mu

dünyanızda kaç şair böyle vurdu kıyıyaahmet oktay biliyor enis batur da öyleama ebcetle bile sığmıyorlar sayıyasen söyle kalbim şimdi allah için sen söyle

'ölmek yenilik değil doğmak da öyle ama'duyduğumda yesenin seni ne çok sevmiştimsonra geceler boyu utançlarda küçülüpo dipsiz cinnetlerde buluşuruz demiştim

bir gün baktım cihâna mübalağa mürekkepve ölümle beslenen bir yumak sanki hayatne felsefe ne bilim asla dikiş tutmuyortükendi denilen can tükenip de gitmiyor

evet intihar haktır denemeyen alçaktırbilseler ne yorgunum bu ölüm bâzârındaçekip gitmek erdemli-katlanmak zor geliyorüstelik bekleyen çok şairler mezarında

'İnsan Bir Yalnızlıktır'