İntihar

mübalağa yorgunum bu ölüm bâzârındagözlerimin akında cesedim ışıldıyoracım dirhem etmezken ağır geldim hayatamünzevi bir gecede direnmek de hayli zoro halde ne yapmalı- yalnızlık yasaklanmışelim kolum kelepçe her kapıda biri varderken çözüldü büyü - kuşlar çığlık çığlığasesleniyorlar tekmil: bir bahardır intiharkırık cam paslı bıçak denendi bileğimdealkole batmış kanım süzüldü usul usuldönüp baktım aynaya gözlerimde bir şenlikbenden cazip olamaz şimdi hiç bir istanbulbeşir fuad haklıymış hem sergey yesenin deintihar bir şairi benimseyen tek kundakdamarımı terkeden tutsaklığım belki deo ki rüyalarımı süsleyen kanlı dudakbiri hüznü ilahi biri hüznü sipahiaynı ümmetin tanrım iki bezgin ucu mubir su sessizliğiyle ön cebime damlayanbir tür cinnet mi öksüz- yoksa hikmet burcu mudünyanızda kaç şair böyle vurdu kıyıyaahmet oktay biliyor enis batur da öyleama ebcetle bile sığmıyorlar sayıyasen söyle kalbim şimdi allah için sen söyle'ölmek yenilik değil doğmak da öyle ama'duyduğumda yesenin seni ne çok sevmiştimsonra geceler boyu utançlarda küçülüpo dipsiz cinnetlerde buluşuruz demiştimbir gün baktım cihâna mübalağa mürekkepve ölümle beslenen bir yumak sanki hayatne felsefe ne bilim asla dikiş tutmuyortükendi denilen can tükenip de gitmiyorevet intihar haktır denemeyen alçaktırbilseler ne yorgunum bu ölüm bâzârındaçekip gitmek erdemli-katlanmak zor geliyorüstelik bekleyen çok şairler mezarında'İnsan Bir Yalnızlıktır'