Eşik

İsterdim ki olayım odasının eşiğiO ona değmesede her an yanında kalsınGelip gitmelerinin zorunlu bileşiğiBaşkaları desinler ey aşık sen aptalsınbakardım o soyunurken uyur gibi yaparakaynasına yansıyan o taşkın göğüslerive ruhum andırırdı içimde yaprak yaprakonun saf ışığıyla açılan kaktüsleridururdum bir köşede miskin bir kedi gibikımıltısız ne çıkar okşamasın elleriolurdum aşıkların en sessiz en garibiüzerimden atlarken dokunurdu bir yerionu gözetlerdim hep ta sabaha kadaro soluk alışları bana hayat verirdisevincin kalıbına döktüğü kahkahalarüşüyen varlığımı ısıtarak erirdi Sedat UMRAN