Bozgun

Bir kez daha denedim yalnızlığımı,içimin kopmayan ipinde sallandım,ürküttüm bulut kuşlarını gökyüzünün,sonsuzun çizgisiyle sınırlandım;bir gün çaresizlik içinde kalmışkenhiçlik ordularımı çoğalttım kendimden,geçtim ölüm bataklığını hıncımla kurutarak,köprüler kurdum umutsuzluğumun putrellerinden.Ben zamanı müthiş gücümle durdurarakkurdum sessizliğin duran saatlerini,Birgün her yanımdan kuşatılmışkenbir kez daha denedim kendime tutunmayı;öyle genişlettim ki denizlerimiben koydum yerli yerine adalarımıve öğrendim kıyışız, limansız yaşamayı.