Bayramlık Giysi

Kimse onaramaz aşkın yıpranmış kumaşınıtıpatıp biçmiş içimize o usta makastareğirip ipek ipliğini göğün mavi ipeğindengeçirmiş acılarımızın paslanmaz iğnesinehiç benzemez o umutlarımızın çürük ipliğiyleteyelliyerek diktiğimiz günlük giysimizeaşk ruhlarımıza giydirilen bayramlık giysiışıldar üstünde sevincin elmas düğmelerioyulmuş iki yürekten dökülmüş bir tokatam bir oturmuşlukla geçer uçları birbirineAşktır hor kullanılmadan taşınacak giysiÇünkü bir kez delindi miydi yamanması güçonu kurnazlığımızla yeniden astarlasakters- yüz etsek kusurları hemen sırıtacakölümsüzlük ırmağında yıkanmış bu kumaşgecenin altın mekikli gök- tezgahında dokuduğuumar yok kirlendi miydi çıkarıp atmaktan başkaaşkı özenle saklamalı ve ender giymeli