Çağımın İnsanı

Hâlâ taş elinde düşünde hâlâ sapançağımın insanı. Uçaktaydın,kanatları ölüm ve kötülük taşıyan,-gördüm seni- ateş arabasında, darağaçlarında,işkence çarklarında, gördüm: sendin,kıyıma inanan biliminle, yanılmaz,aşksız, İsasız. Öldürdün yinehep öldürdüğü gibi ataların öldürdüğü gibiİnsanı ilk gören hayvanları.Ve bu "Dağa gidelim" dediği günkükoku kardeşin kardeşe bu kankokusu. Ve sana kadar gününe kadargelen o soğuk inatçı yankı.Unutun ey oğullar topraktan yükselenkan bulutlarını unutun babalarınızı:kül altında kalmış mezarları,rüzgâr yüreklerini karakuşlar almış.