Ceza

göğü unuttek başına ölmüş bir karanlık olbanliyö trenlerinin camından bakan yenilgi gibibak, denizi nasıl denetliyor martılaruzaklaşıp git, kendinde eri, çözüldeğil mi ki orda yoktun.

gemi enkazlarının dibindeki katranla hesaplaşlimandaki halatların arasına sıkışmış yengeç gibiçaresizliği incele, bir sonuca var yalnızlığındanhani ilk rüzgârla düşen yapraklar vardıronlara oy ver, yaşamıyor olmayı seçdeğil mi ki söylemedin.

çalışkanlığın haritasını çizen karıncaları gözetağaçlara koş, köklere yalvarkiminse kumdaki ayak izleri, onu bul, tartıştakip edilen bir pars gibigeceyle arandaki boşluğu ölçdeğil mi ki göremedin.