Bir Gün Ölürüm Ben

bir gün ölürüm benmilad benim adımla başlaralnımda at koşturur kanlı çocuklarbilemem, nereye yağarsokak ortasında bıraktığım yağmurhangi hayatı savurur içimde büyüttüğüm fırtınayüzümden bir kuş sürüsü havalanırbirden bir şarkıyı susarkitaplarımda altını çizdiğim yerler.

bir gün ölürüm benbelki bir gece treninin camına düşer başımdışarda bir telgraf teli çizip gider karanlığıiçerde yolcular uyuduğumu sanıryalnızca bir kız düşürdüğüm gülücükten anlar öldüğümüyakama bir gözyaşı iliştirir.

bir gün ölürüm benbelki yığılıp kalırım bir dostun kollarındagüz vurgunu bir çınar gibi dökülüp kalırımher yaprağım kendi rüzgârından sorumlu tutulurta ki uzak bir kışlada toplanma borusu çalınırtüfeğini yitirmiş bir asker suçluluğuyla giderimderin, sessiz, ışıklı bir göl gibikendi kıyametimi beklerim.

bir gün ölürüm benbelki bir ölüm tezgâhında terler içindeo anda kar fırtınasına tutulmuştur dağ başında bir çiçekhiç acı duymam, çiçeğin acısını duyduğum içinama ölmekten korka korka ölürümyaşamayı sevdiğim için.