Uyan Dikran! ..

Sırtımdan hançerleyip, imdat diye bağırdın;Kördün, tüm vicdanların seslerine sağırdın…

Aslında sen değildin Taşnak, Hınçak, Asala.Soykırımmış… Sen bile inandın bu masala…

Bu ne soymuş ki Serop, bitmedi kıra-kıra;Serpildi ayrık gibi dünya denen bozkıra? ..

Bu yurtta, tek bedende bir can gibi yaşardık;Aynı mizaha güldük, aynı gözde yaşardık…

Yalanlar yasa ile “gerçek” olur mu Aram?Tepe iken dağ olur Ermenistan’la aram…

Uyan Dikran! .. Bak hâlâ ellere kanıyorsun.Bağrımdaki yaramsın; ah desem kanıyorsun…

Dostum isen, dilerim “dost bağı”na ermeni,Düşmanımsan unutma, ben Türk’üm, sen Ermeni! ..