Tükeniş Sahilindeki Kadın

Yine hangi geminin ardından mendil salladınEllerinde unutulmuş sevdanın sıcaklığıHülyalı gözlerinde eksilmeyen buğusuGemiler uğramayan o sefil sahillerin

O ıslak büyüsüyle deniz kabuklarınınDonan gülüşündür kayalardaki yosunBakışın son martının çığlığıdır engindeGözüne içirdiğin uzaklık kan rengindeCan çıngısıyla yanıp üşürken yalnızlığınBeni hatırlıyor musun kadın

Saksılarında yeşeren kuş sesleriydi kahkahanUmutlarını sulardın fesleğenlerdeSarmaşıklara sardığın sevda şarkılarıÇikolata tadında vanilya kokuluyduIlık bir nefes gibi okşardı kulağımıPencerenden esen meltemlerde

Silinmedi gözlerime boyadığın yeşil bakışO gözler ki ne sevdalar işlemiştir nakış-nakışKaçırma gözlerini dilimin ucunda adınSen O’sun kadın

Bu kaçıncı giden gemi seni sahilde bırakıpBöyle enginlere bakıpSürecek mi bekleyişinGönlün o buruşturduğun mendilin gibi elindeKimi bekliyorsun hâlâ tükenişin sahilindeYine hangi dönmeyecek gemiye mendil salladınKi gözlerinde aşkın kan ıslaklığı kadın