Şahmaran

Zaman dörtnala koşan atların yelesindeDök eteğinden taşları ŞahmaranDem bu demdirKanat sevda türküsünü dudaklarımda yineAşk alevden elleriyle gülü okşayan erdemdir

Zaman son yapraklara son çığlığı asan yeldeKanlı dudaklarınla ıslat son ıslığımıDem bu demdirSöndür firûze kanatla hüznün isli çırasınıAşk zaten elemdir

Zaman kirişi kopan yaydan fırlayan son oktaYırt yakası açılmamış arzuların gömleğiniDem bu demdirBir gülüşünle bağrımda bin yara açsan ne çıkarAşk her yaraya merhemdir

Zaman kayan yıldızların son ışığında ey akrepZehirli kuyruğunu sok gözüne geceninDem bu demdirBir engerek geçir damarlarımdanBana ruhumu emdir

Zaman kor dudaklarda donan bir damla kandaVuslat kıyamete kaldı hasret kıyamet gibiDem bu demdirGönder ejderhalarını yüreğimin çölüneYa soksun aşkı içimde binlerce karayılanYa beni içimdeki kuyudan çekip çıkarŞahdamarımdan giren şehlâ engereklerinEteğini öptükleri ateşiYa ateş söndüren bir suya döndürYa beni çek suya uygun biçimeŞâh-ı Mâran nerelerdeydi aklınBunca zehri akıtırken içimePullanıp bengisular dökünse de CamsâbAşk onulmayan veremdir

Zaman zülüflerinin zemheri ayazındaBuz gibi kollarında ısıt beni ŞahmaranDem bu demdirO karanlık kuyuda yokluğa yak gönlümüVarlığım aşka gemdir…