Notasız Türkü

İlk kez ben gördüm seni gecenin gözlerindeÜrkek bir yıldız gibi karlı dağlara karşıDuyduğum ilk sesimdinDeli bir hoyrat gibi harladın hançeremdenYekindi yoz sesimle gözü kara bulutlarBelleri gökkuşaklı dağların ensesineKaç deli yağmur koştu yamaçlarda yamçısızKaç nefes ney üfledi o terli ten sesineKaç kez dolup boşaldı zamanın zembereğiKaç örümcek tel gerdi gülen ağlara karşıKaç bağlama bağlandı telimden sen sesineDuruldun destelendinVuruldun bestelendinÇağlayan bir türküsün gayrı çağlara karşı...

İlk kez ben ördüm seni o örümcek ağınaSes ibrişimlerinden dişi bir nakış gibiNiceydin ne hâl oldunYüzüktün halhal oldunTakılıp gidiverdin bir kuşun ayağınaBir “farz-ı muhal” oldun...Sanma sana dargınımTükendim çok yorgunumYıkıldım şu yordamsız yokuşun ayağına…

Sana son kez çağrıma yetmiyor yetim sesimUmudumu alnından vurduğun yere düştümGün yanığı bağrıma vurmuyor gün ışığıÖnümde zifir gece ardımda dün ışığıGerçeği gören düştümGör ne günlere düştümKar yağıyor her gece düşlerimin dağına…

Yanıyorum geceme çerağ edip sesimiKanıyorum yeşil bir yaranın yaprağınaBanıyorum bağrından çaldığım nefesimiBülbül türkülerinden süzdüğüm gülyağına...