Kibr-i Kebir

Sırığını âsâ sanan bedevîÖzün Emîr bildi cihanı yurduHer sabah sırtına giydiği deviHer gece altına serip uyurdu

Kelâmda cümleyi etmezdi tamamKelimeyi bâr-ı zeban ederdiFincan-ı fenâyı kırsa da ne gamBin canı kibrine kurban ederdi

Ulemâ üdebâ şuara nedirÖzünden özgeye “avam” diyorduDünyaydı üstünde yattığı sedirÂlem mi “o benim davam” diyordu

Yoldu aydınlığın yüz aklarınıKalında denedi en ince tarzıÇekip de altından ayaklarınıDevirdi üstüne küre-i arzı