Derler ki...

Derler ki yılı gün yelpazelermişDedemin yel gibi estiği yerde

Hançeri denize saplı dururmuşSuların ateşe kestiği yerde

Kan rengi laleler/ güller açarmışMürşidinin “kadem” bastığı yerde

Zaman birden gemi azıya almışDevranın dizgini kastığı yerde

Hâlâ taş kesilmiş beklermiş atıAmcamın babamı astığı yerde

Kendisi dillerde bir nam-ı giranYorganı göklerde/ yastığı yerde

Sonra ben doğmuşum güneş batarkenKaderin anama küstüğü yerde

Derler ki boğazı sıkınca kementEl konuşur dilin sustuğu yerde