Dediler ki...

Kervanda nefes yok tek ses çıngırakHeybeler gam dolu yollar çok ırakTükendi dermanın ey düş devesiBu son dönemeçte çök beni bırakBin sevda ezildi her çöküşümdeVe bülbüller isyan edip düşümde“Solmadı mı o gülistan? ” dedilerDediler “hayale ser düşü uyuKi gözün görmeye Anadolu’yu”Masada kadehi sanıp da kuyuBir tutam yeşile “bostan” dedilerAnadolu hatırlanmaz hatıraReva mıdır düş gerçeği batıraKâğıda sıçrayan üç-beş satıra“Anadolu için destan” dedilerYaşıyorken bilinmeyen ozanıÖlünce ettiler çağ borazanıSorduk sebebini kızı-kızanı“Bu da bir âdettir yastan” dedilerSanat borsasından alındıkça ünDile gelmez yaşıyorken öldüğün“Edebî iksiri bâde diye dünİçen var kalaylı tastan” dedilerSesi bu mu bağlamamın telininGayrı selamı yok seher yelininDiz çöktürüp önünde bir delinin“Öp elini işte ustan” dediler