Çok Ölürüm

Öter bir ardıç kuşu yemyeşil az ötemdeOysa mor değil beyazMaviyi içerim turuncu türkülerdenÜrperirim avaz-avazİpek mendilimi alır götürürBeni sonbahara salıveren yazVuran kırlangıç nabzıdır bilirimBam telini kanda koparınca sazSaksağanın upuzun kuyruğunuKısa gözlü serçeler anlayamazArsız olur ardıç kuşu bilirimBilirim taşların tüyleri çok azAma ben çok ölürüm

Ay ışığı ikindime az gelirOysa ben çok boyarım gölgeleriFırçamın ucundan damlayan ışık“Ye”leştirir tüm yumuşak “ge”leriŞakağımda çoğalır tek parmağımUpuzun uyurlar rahle-i tedrisimdeCinlerin bilinmeyen bilgeleriBilirim tunç değil tefin zilleriÇılgın olur çengi düşü bilirimBilirim neyzenin nefesi çok azAma ben çok ölürümBirazcık ağlatmak için toprağaKısır bulutları dövmek çok yasakBir tutam türkü söylese biriBiri bir damlacık şiir okusaÇok ölürüm benEn çok akşamlara ölürümSabahlardan kalan son nefeslerleHiç kimse azımı çoklara saymazHep en az sayılır en çok verdiğimCanım bir damlacık sudur bilirimCümle sözün özü budur bilirimBilmemin ecele faydası olmazEş dost hatırına şu mahalledeÇok az yaşarım ben sessiz soluksuzAma çok ölürüm