Aşık Veysel

(GÖNÜL GÖZLÜ OZAN)

Anadolu bir Sivr’alanGeceye gün yazan gittiSazımı özünce çalanGönül gözlü ozan gitti

Öfkeye örterdi külüAşkla öterdi bülbülüTürküme sümbülü-gülüNakış-nakış dizen gitti

Seheriydi karlı dağınDiliydi dalın yaprağınDostum dediği toprağınGizemini çözen gitti

O cemresiydi ayazınO seher yeliydi yazınGönül mızrabıyla sazınTellerinde gezen gitti

Sazının bir teli düneBiri bağlıydı bugüneGüneşi örtüp gözüneKaranlığı sezen gitti

Dinerdi ruhunda taşkınSesiydi sevginin aşkınHalk şiiri denen köşkünDamındaki hezen gitti

Hançeremizde ah gibiSevdalanmış semah gibiYunus gibi Emrah gibiKalbe aşkı çizen gitti

Mânâydı aşk maddesindeYarındı dün caddesindeSözünü had haddesindeDokuz kere süzen gitti

Bağlamaya tel bulunmazTezeneye el bulunmazBir daha Veysel bulunmazSazımdaki düzen gitti