Aşık Veysel

(GÖNÜL GÖZLÜ OZAN) Anadolu bir Sivr’alanGeceye gün yazan gittiSazımı özünce çalanGönül gözlü ozan gittiÖfkeye örterdi külüAşkla öterdi bülbülüTürküme sümbülü-gülüNakış-nakış dizen gittiSeheriydi karlı dağınDiliydi dalın yaprağınDostum dediği toprağınGizemini çözen gittiO cemresiydi ayazınO seher yeliydi yazınGönül mızrabıyla sazınTellerinde gezen gittiSazının bir teli düneBiri bağlıydı bugüneGüneşi örtüp gözüneKaranlığı sezen gittiDinerdi ruhunda taşkınSesiydi sevginin aşkınHalk şiiri denen köşkünDamındaki hezen gittiHançeremizde ah gibiSevdalanmış semah gibiYunus gibi Emrah gibiKalbe aşkı çizen gittiMânâydı aşk maddesindeYarındı dün caddesindeSözünü had haddesindeDokuz kere süzen gittiBağlamaya tel bulunmazTezeneye el bulunmazBir daha Veysel bulunmazSazımdaki düzen gitti