Yolculuk

Bir yaz günü odamda kaparken bavulumuÇekecek koltuğumun parmakları kolumuHer zamanki sesiyle bana "Otur" diyecek

Bütün kış geceleri duyduğum laflarıylaÇıplak bir kadın gibi beyaz çarşaflarıylaBeni uyutmak için yatağım esneyecek

Yolda, adımlarımı çağıracak geriyeAralık duran kapım, belki dönerim diyePenceremde buğudan bir damla yaş donacak

Yürürken sağ omzuma hafif sesle ötüşüp- Bir evden anlaşılmaz fısıltılarla düşüp -Bembeyaz bir el gibi bir güvercin konacak

Dudağımı gizlice çekerek dudağınaAkşam gibi düşecek vagon basamağınaGarda beyaz, dumandan bir kadının bedeni

Son kampana çalacak ve son düdük ötecekMesafeler bir nokta halinde küçültecekKülrengi istasyonda mendil sallayan beni...