Yolculuk

Bir yaz günü odamda kaparken bavulumuÇekecek koltuğumun parmakları kolumuHer zamanki sesiyle bana "Otur" diyecekBütün kış geceleri duyduğum laflarıylaÇıplak bir kadın gibi beyaz çarşaflarıylaBeni uyutmak için yatağım esneyecekYolda, adımlarımı çağıracak geriyeAralık duran kapım, belki dönerim diyePenceremde buğudan bir damla yaş donacakYürürken sağ omzuma hafif sesle ötüşüp- Bir evden anlaşılmaz fısıltılarla düşüp -Bembeyaz bir el gibi bir güvercin konacakDudağımı gizlice çekerek dudağınaAkşam gibi düşecek vagon basamağınaGarda beyaz, dumandan bir kadının bedeniSon kampana çalacak ve son düdük ötecekMesafeler bir nokta halinde küçültecekKülrengi istasyonda mendil sallayan beni...