Dağ Kadını

Kadına o yer çok ıssız,Çok yaban gelirdi.Çocuksuz,Bir kendi bir erkeği.

Evin ufak tefek uğraşı,Başka işi yoktu kadının.Çift sürerken tarlada, ağaç keserkenArdında kocasının.

Yorulup dinlenerekYongaları toplardı,DudaklarındaYalnız kendi için söylediği bir şarkı.

Bir gün kadınGitti dal kesmeye ormana,Ta uzaklara, ki zor işittiAdam kendini çağırınca.

Ne karşılık verdi – ne ses etti -Geri de dönmedi kadınDurdu, sonra kaçıp saklandı arasınaEğreltiotlarının.

Bulamadı erkek, aradı taradıBaktı her yerlere,Kızın burda mı diye sonraGidip sordu annesine.

Birdenbire bir ışık benzeriGeçti kafasından adamın,” Demek ölmeden deAyrılması olurmuş insanın.”