İkinci Sonsuzun Kapısı

Antonin Artaud’a

periskop mürekkep hokkası gözler beni dönemeçtegirer dolma kalemim kendi kabuğunakağıt sayfası büyük beyaz kanatlarını açargözlerimi yuvalarından çıkarmadanaz önce iki pencesiylegörüp göreceğim kendi bedenimölü bedenim…debdebe içinde görme fırsatını yakalamıştınızbütün gülücüklerin günündekadınlar koymuşlardı mücevherlerini ağızlarınademosthenes gibiama ben bulucusuyum bir telefonunbohemya kristalinden veİngiliz tütünündendoğrudan doğruyakorku ilintisiyle…