Çıkmaz

Kaz! diye buyuruyordu sap bileziği.Kana! diye yineliyordu bıçak.Ve sökülüyordu belleğim,Eziliyordu karmaşam.

Beni önce sevenler,Sonra nefret edenler, sonra unutanlarYeniden üstüme titriyorlardı.Kimi ağlıyordu, kimi seviniyordu.

Bacım soğuk, kış otu,Yürürken senin büyüdüğünü gördümDüşmanlarımdan daha yükseğe,Anılarımdan daha yeşil.