Dilek

Ah! Yarenler! Ilk sevgililer! Ve çiçek tenlerSaçların altın rengi, gök rengi bakışların,Kendiliğinden dogan ürkek okşayışlarınKorkuyla dokunduğu sevgili toy bedenler!

Yazık! Uzaklarda mı o kıvançlı, saf günler?Hersey ilkbaharına doğru çılgınlıklarınKanatlanıp uçtu mu? Sonsuz acılarımınHüznümün, kıvancımın kışları birer birer!

İşte yapayalnızım ürkek ve yapayalnız,Umutsuz, garip bir öksüz misali ablasız,Daha çok üşüyorum ak saçlı bir adamdan.

Sen ey bizi ısıtan nazlı sevda kadınıTatlı, düşünceli, esmer ve asla şaşmayan,Ve bazen bir çocuk gibi öpen alnımızı!