Sen Yattığında

Gündoğumuna bir saat kala saçlarına düşen mavi gibidirmahmurluğun güneşleri;

bir kuşun mezarının üstünde, otların hızıylabiterler.

Onları da baştan çıkarır, zevkin teknelerindeoynadığımız rüya oyunları.

Zamanın tebeşirden kayalıklarında onlarıda hançerler bekler.

Daha mavidir derin uykunun güneşleri: Birzamanlar saçının bukleleri gibi.

Bir gece rüzgârı olup, kız kardeşinin paraylaaçılan kucağına sığınmıştım;

Üzerimizdeki ağaçtan sarkıyordu saçların,ama sen yoktun.

Biz dünyaydık sanki, sense büyük kapınınönünde bir çalılık.

Beyazdır ölümün güneşleri, çocuklarımızınsaçları gibi:

O, yükselen sularla gelmişti, sen kumluktabir çadır kurduğunda.

Sönmüş gözleriyle, başımızın üzerindemutluluğun hançerini kaldırmıştı.