Neredeyse Yaşayacaktın

Uyumuyorduk artık, çünkü zemberekleri arasında yatıyordukhüznünve büküyorduk göstergeleri çomaklar gibi,ve fırlayıp kamçılıyorlardı zamanı kan çıkasıya,ve söylüyordun büyüyen alacakaranlığı,ve oniki kez sen dedim sözlerinin gecesine,ve açıldı, açık kaldı,ve bir gözü koydum onun rahmine, doladım ötekine seninsaçlarınıve uzattım ikisi arasında fitili, açık damarıve bir genç şimşek yaklaştı yüzerek.

Kim ki koparır yüreğini göğsünden geceleyin, o uzanır güle.Onundur yaprağı ve dikenionun tabağına koyar gül ışığı,onun bardağını doldurur gül nefesle,ona hışırdar sevginin gölgeleri.

Kim ki koparır yüreğini göğsünden geceleyin ve fırlatırhavaya:o ıskalamaz,o vurur taşı taşla,ona seslenir kan saatin içinden,onun elinden vurup atar zamanı saati:o daha güzel toplarla oynayabilir artıkve söyleyebilir seni ve beni.