Walking Around

Yoruldum işte insan olmaktan.Terzilere, sinemalara gidiyorum işte,şaşkınım, kapalıyım, çuhadan bir kuğu gibisorular, küller denizinde salınıyorum.

Ağlıyorum berberlerin kokusunu duyunca.Tek isteğim dinlenmek, kurtulmak taşlardan,bahçelerden kurtulmak, yünden, köşklerden,mallardan, gözlüklerden, asansörlerden.

Yoruldum ayaklarımdan işte, tırnaklarımdan,gölgemden, saçlarımdan,yoruldum işte insan olmaktan.

Nefis bir şey olurdu amabir noteri kesik bir zambakla korkutmakya da kulak tozuna vurup öldürmek bir rahibeyi.Ne güzel olurduyeşil bir bıçakla koşmak sokaklardasoğuktan ölünceye kadar bağırarak.

Yaşamak istemiyorum karanlıkta ot gibi,uykuda titreyerek, kararsız, şaşkın,her dakika düşünmek, her gün bir şeyler yemekıslak dehlizlerine inip dünyanın.

Bana göre değil bu rezillikler.Bana göre değil ot olmak, mezar olmak,ıssız bir tünel olmak, bir cesetler mahzeni,acı içinde ölmek, kaskatı kesilmek soğuktan.

Bu yüzden ışıldıyor Pazartesi günlerio zindansı yüzümle beni görünce,kırık bir tekerlek gibi geçip giderkenılık kan yolları uzatıyor geceye.

Köşelere itiyor beni, köhne evlere bir şey,camlarından kemik savrulan hastanelere,kundura tamircilerine, sirke kokan,uçuruma benzeyen korkunç sokaklara.

Kükürt rengi kuşlar, iğrenç barsaklar asılmıştiksindiğim evlerin kapılarına,çaydanlıkta unutulmuş takma dişler var,utançla, korkuyla ağlayanaynalar,şemsiyeler, zehirler, göbek bağları her yanda.

Sessizce yürüyorum gözlerle, kunduralarla,öfkeyle, unutuşla,geçiyorum büroların, dükkânların önünden,iplerine çamaşır asılı avlulardan,donlardan, havlulardan, gömleklerden,kirli göz yaşları akıtılıyor usulca.

Pablo NerudaÇeviren: Ülkü Tamer“Çağdaş Latin Amerika Şiiri Antolojisi'nden