Sessiz Olmak

Şimdi on ikiye kadar sayacakve hep birlikte susacağız.

Bir an olsun toprağın yüzündekonuşmayalım hiçbir dilde,bir saniye duralım,sallamayalım kollarımızı bu kadar.

Acelesiz, motorlarsızne mis kokan bir an olurdu,birlikte hepimizapansız bir gariplikte.

İncitmezdi balinayıbalıkçılar soğuk denizdetuz toplayan adambakardı yaralı ellerine

Yeşil savaşlar hazırlayanlar,gazlı savaşlar, ateşli savaşlar,yaşayanı kalmayan zaferler,temiz giysiler giyerlerdiyürüyüp kardeşleriylegölgede, bir şey yapmadan.

İstediğim karıştırılmasınkesin eylemsizlikle:ne yaparsa odur yaşambir işim yok benim ölümle.

Götürebilmek uğruna hayatımızıbu kadar sıradan olmasaydık,ve bir an, hiçbir şey yapmasaydık,belki dev bir sessizlikyarıda kesebilirdi kederinikendimizi hiç anlamayışımızın,kendimizi ölümle korkutmanın,belki de toprak öğretecek bizeölü görünen her şeyinaslında canlı olduğunu.

Şimdi on ikiye kadar sayacağımsessiz olun, ben gideceğim.

(Türkçesi: Erdal Alova)