Savaşan Toprak

Önce, toprak dayandıAraconya karıBeyaz bir ateş gibi yaktıSaldırganın ayaklarını

Parmakları soğuktan düşüyorduAlmgros’un elleri, ayaklarıKaranlığın mezar kazıcılarıVe yırtıcı pençeleri, kardaSadece donmuş birer etVe sıradağlar denizindeBir sessizlik idiler

Şili rüzgarı kırbaçlıyorduYıldızları özümleyerekSüvarileri, açgözlüleri devirerekAlmagro’yu açlıkGörünmez ve çınlayan bir çene gibi izlediAtlar, bu buz bayramınaKurban edilmiştilerVe Güney’in ölümüTesbih taneleri gibi döktüAlmagro’nun tırısınıAtı Peru’ya dönünceye dekOrda Kuzey’in ölümüYolun kıyısına oturmuşBir baltaylaBu püskürtülen fatihi bekliyordu