Ölü Arkadaşın Yası

Ölü bir arkadaşın yasını tutuyorum,Benim gibi iyi bir marangozdu o da.Birlikte sokaklarda ve düzlüklerde gezdik,Ve savaşlarda, kayalıklarda, hüzünlerde.Nasıl da görürdü her şeyiBenim için: Bir torba ışıltılı kemik...Gülüşü, ekmeğimdi benim;Sonra görmez oldu bizi ve o kendine bir çukurkazdı toprakta

Onu o çukura sürdüler.O günden bu yana onu daha yaşarkenavlayanlardırSüsleyen, çomaklayan,Kurdelelerle bezeyip rahat vermeyen,Çalılarla donatıp, zavallı uyuyan arkadaşımıÜzerime salanlar, beni öldürmek için.Kimin durumu daha iyi, söyle bana, sevgili ölü:Senin mi, yoksa benim adımı taşıyan kardeşinin mi?

Bunlar konuşulmalı: Dinleyecek birini arıyorum,Ama bu yıkılmışlığı ve acılar şölenini anlayan yokgörünürde.

Bir yücelik yitirildi,Bir daha gülmeyecek;O şafaklarda öldü, beni dinleyen yok;Bundan bir yere varılmaz, hepsi boşuna,Çünkü o kendi ölüm kentinde şimdi,Acısı tamamlanmış,Bense bir başka işte,Marangozlar olarak, zavallı marangozlar:Birbirize onur sözüyle yazılmış,Birimiz ölüme birimiz yaşama yazılmış.

(*) Bu şiir, Neruda'nın yakın arkadaşı, Peru'luozan Cesar Vallejo'nun ölümünden söz etmektedir.