Oğulları Ölen Analara Türkü

Onlar ölmediler yok,Ateş fitilleri gibi:Dimdik ayakta,Barut ortasındalar!

Karıştı, bakır tenliÇayır çimene,Karıştı,O canım hayalleri:Zırhlı bir rüzgâr,Perdesi gibi;Bir set gibi:Kızgın çehreli,Göğüs gibi:Göğün görünmez göğsü gibi!

Analar, onlar ayaktaBuğday içindeler, onlar,Yücelerden yüce dururlar:Dünyayı doruktan seyreden,Bir öğle güneşi gibi.Bir çan darbeleri gibi,Onlar.Ölmüş gövdeler arasında,Zaferi çekiçleyen bir ses gibiOnlar,Kara bir ses gibi.Ey canevinden vurulmuş,Toz duman olmuş bacılar!İnanın oğullarınıza.Kök oldu onlar,Sade kök:Kan suratlı,Taşlar altında.Karışmadı toprağa,Dağılmış kemikçikleri.Ağızları ısırır hala,Kuru barutu;Ve demir bir okyanus gibi,Titreşirler hâlâ.Ben ölmedim, der,Yumrukları;Yukarı kalkık yumrukları,Daha.

Bunca yere düşmüşlerden,Yenilmez bir hayat doğar:Bir tek beden olur,Analar, bayraklar, çocuklar,Hayat gibi canlı tek bir beden;Bir yüz bekler karanlıkları,Ölü gözleriyle,Kılıcı dopdolu,Dünya ümitlerinden.

Dursun,

Dursun yas esvaplarınız.Yığın derleyin,Gözyaşlarınızı;Bir metal oluncaya kadar:Bununla vuracağız,Gündüz gece;Bununla çiğneyeceğiz,Gündüz gece;Bununla tüküreceğizGündüz geceKin kapılarını,Kırıncaya kadar.

Oğullarınızı bilirdim,Unutmadım acılarınızı.Ölümleriyle nasıl kıvandıysam,Hayatlarıyla da öyleyimdir.Onların gülüşleridir:Karanlık atölyeleri ışıtan.Her gün metroda, yanıbaşımda:Onların ayak sesleridir,Çın çın.Akdeniz portakallarında,Güney ağları içinde;Yapılarda,Basımevi mürekkeplerinde;Kalplerini tutuşur gördüm onların,Güçle, yangınla.

Ben de sizler gibiyim, analar.Benim kalbim de yas dolu, ölüm dolu.Gülüşlerinizi öldüren kanla,Serpilip gelişmiş;Bir orman gibidir kalbim.Günlerin kahredici yalnızlığı,Uyanışın sisli öfkeleriGirmiştir içine.

Susamış sırtlanları,Bitip tükenmez ürmeleriyleAfrika'dan gürleyen hayvan sesini;Öfkeyi, iniltileri, hoş görmeleri,Bırakın, bir yana bırakın.Ölümün ve tasanınÇemberinden geçmiş analar,Doğan ulu günün ortasına bakın:Bu topraktan güler ölüleriniz.Kalkık yumrukları titrer,Buğdayın üstünde,Bilesiniz.